23 , -  




FAQ







-




















Eurasian Movement (English)



.. " "" -


.. " "

>>
>>
>>
>>
>>
>>
>>
(.) | mp3
.

(- mp3, . 1 )
:
- -
- -

--
[ ]
[ ]
[ -]
[ ]
[ ]
- [ ]
[ ]
[ ]
? []
[ ]
.. >>
>>
>>
>>
>>
" "
, 125375, , , 7, 4, 605, (. )
:
+7(495) 926-68-11
- , , , , CD, DVD, VHS , , "" .
E-mail:
  • " "
    -:
    +7(495) 926-68-11
  • - " "
  • . ()

  • [ ]

  • .
    : 117216, / 9, ..

    " "




  •    width=

      width=

    - width=
    Rambler's Top100



    ..

    -
    evrazia - lj-community
    -
    -




    (VIII )

    ( )

    ( )

    ( )

    . @Mail.ru
    Aleksander Dugin | Metafizyka Narodowego Bolszewizmu | Przekład Przemysław Tengu Sieradzan  

    Aleksander Dugin

    Metafizyka Narodowego Bolszewizmu

    Przekład Przemysław Tengu Sieradzan

    1. Spźniona definicja

    Termin narodowy bolszewizm może posiadać wiele całkiem odmiennych znaczeń. Pojawił się niemal rwnocześnie w Rosji i w Niemczech celem jego użycia przez niektrych politologw była chęć zaznaczenia ich przypuszczenia, iż bolszewicka rewolucja 1917 roku miała w istocie narodowy charakter, ukryty za fasadą ortodoksyjnie marksistowskiej internacjonalistycznej frazeologii. W Rosji pojęciem narodowi bolszewicy powszechnie określano tych komunistw, ktrzy pragnęli zabezpieczyć integralność terytorialną swego kraju i (świadomie lub nie) kontynuowali historyczną wielkorosyjską misję geopolityczną. Ci rosyjscy narodowi bolszewicy byli zarwno wśrd białych (Ustriałow, smienowiechowcy, lewicowi zwolennicy eurazjatyzmu), jak i wśrd czerwonych (Lenin, Stalin, Radek, Leżniew itd.). (1) W Niemczech analogiczne zjawisko łączono ze skrajnie lewicowymi nurtami nacjonalizmu lat dwudziestych i trzydziestych, łączących idee nieortodoksyjnego socjalizmu, pryncypia narodowe i pozytywny stosunek do Rosji Radzieckiej. Wśrd niemieckich narodowych bolszewikw Ernst Niekiesch bez wątpienia był najbardziej konsekwentny i radykalny. Mniej lub bardziej powiązani z tą ideą byli niektrzy konserwatywni rewolucjoniści, tacy jak Ernst Juenger, Ernst von Salamon, August Winnig, Karl Petel, Harro Schultzen-Beysen, Hans Zehera, czy komuniści Laufenberg i Wolffheim, a nawet niektrzy skrajnie lewicowi narodowi socjaliści, jak Strasser, czy przez pewien okres Josef Goebbels.

    Tak naprawdę, termin narodowy bolszewizm jest znacznie szerszy i znacznie głębszy, nie ogranicza się do wymienionych trendw ideologicznych. Jednakże w celu odpowiedniego zrozumienia go, powinniśmy przeanalizować pewne oglne kwestie filozoficzne i teoretyczne, związane z definiowaniem lewicy i prawicy, tego, co narodowe i tego, co socjalne. Pojęcie narodowy bolszewizm zawiera zamierzony paradoks. Jak dwa wzajemnie wykluczające się poglądy mogły zostać połączone?

    Niezależnie od tego jak głęboko sięgamy w naszych refleksjach ograniczonych i zdeterminowanych przez nasze otoczenie dotyczących historii narodowych bolszewikw, idea badania nacjonalizmu z lewicowego punktu widzenia i bolszewizmu z prawicowego punktu widzenia jest nadzwyczajnie owocna, otwiera zupełnie nowe horyzonty rozumienia logiki historii, rozwoju społecznego, myśli politycznej.

    Nie powinniśmy zaczynać od przedstawiania wyboru konkretnych politycznych faktw: Niekiesch napisał to i to, Ustriałow następująco opisał to zjawisko..., Sawickij posłużył się następującym argumentem..., itd., lecz sprbować spojrzeć na to zjawisko z niespodziewanego punktu widzenia, ktry uczyniło możliwym samo istnienie zbitki pojęciowej narodowy bolszewizm. Wwczas będziemy zdolni nie tylko do opisania tego zjawiska, ale także do zrozumienia go i, dzięki temu, wielu innych aspektw naszych paradoksalnych czasw.

    2. . Nieoceniony wkład Karla Poppera

    Trudno wyobrazić sobie, by można było sprostać trudnemu zadaniu zdefiniowania esencji narodowego bolszewizmu lepiej, niż poprzez odwołanie się do socjologicznych badań Karla Poppera, szczeglnie zaś do jego najistotniejszej pracy Społeczeństwo otwarte i jego wrogowie. W tej nieco przydługiej pracy Popper proponuje dosyć przekonujący model, według ktrego wszystkie typy społeczeństw można z grubsza podzielić na dwie głwne grupy Społeczeństwo Otwarte i Społeczeństwo Nie-Otwarte lub Społeczeństwo Wrogw Społeczeństwa Otwartego. Według Poppera, Społeczeństwo Otwarte oparte jest na centralnej roli pełnionej przez jednostke, zaś jego bazą są charakterystyczne cechy: racjonalność, działanie krok-po-kroku (oddzielne), nieobecność powszechnej teleologii w działaniach itp. Sensem Społeczeństwa Otwartego jest odrzucenie jakiejkolwiek formy Absolutu, ktra byłaby nieporwnywalna z jednostka i jej naturą. Takie społeczeństwo jest otwarte ze względu na prosty fakt, iż rżnorodność kombinacji poszczeglnych atomw nie ma limitu (ani przyczyny czy sensu) i teoretycznie takie społeczeństwo powinno mieć na celu osiągnięcie ideału dynamicznej rwnowagi. Popper także uważa się za zdecydowanego zwolennika Społeczeństwa Otwartego. Drugi typ społeczeństwa jest definiowany przez Poppera jako wrogi Społeczeństwu Otwartemu. Nie nazywa on go Zamkniętym, przewidując oczywiste zastrzeżenia krytykw, ale często posługuje się terminem totalitarne. Niemniej jednak, według Poppera, wszystkie polityczne, socjologiczne i filozoficzne koncepcje są klasyfikowane w oparciu o jedyny czynnik akceptacji bądź odrzucenia Społeczeństwa Otwartego.

    Wrogowie Społeczeństwa Otwartego to ci, ktrzy przedstawiają (proponują, proklamują) rżne (rżnorodne) modele teoretyczne oparte na koncepcji Absolutu przeciwstawionego jednostce i jej centralnej roli. Absolut, nawet ustanowiony spontanicznie i woluntarystycznie, automatycznie narusza sferę indywidualności, drastycznie zmieniając proces jej ewolucji, zaburza (wywierając przymus) atomistyczną integralność jednostki, przesyłając jej impuls pozaindywidualny. Jednostka jest natychmiast ograniczana przez Absolut, tym samym społeczeństwo traci swą cechę otwartości wraz z perspektywą swobodnego rozwoju we wszystkich kierunkach. Absolut narzuca cele i zadania, ustanawia dogmaty i normy, wywiera nacisk na jednostkę niczym rzeźbiarz na swoje tworzywo.

    Popper rozpoczyna swą genealogie wrogw Społeczeństwa Otwartego od Platona, ktrego uznaje za założyciela filozofii totalitaryzmu i ojca obskurantyzmu. Dalej, przechodzi do Schlegla, Schellinga, Hegla, Marxa, Spenglera i innych wspłczesnych myślicieli. Wszystkich ich łączy w tej klasyfikacji jeden wskaźnik, ktrym jest wprowadzanie metafizyki, etyki, socjologii i ekonomii opartych na jakichś zasadach, co jest rwnoznaczne z negacją Społeczeństwa Otwartego i centralnej roli jednostki. Popper ma w tym względzie absolutną rację.

    W analizie Poppera jest spostrzeżenie, że myśliciele i politycy są wrogami Społeczeństwa Otwartego niezależnie od tego, czy ich przekonania są prawicowe czy lewicowe, reakcyjne czy postępowe. Podkreśla inne, bardziej zasadnicze, fundamentalne kryterium, jednocząc przeciwne bieguny idei i filozofie pozornie najbardziej możliwie heterogeniczne i przeciwstawne sobie nawzajem. Marksiści, tak jak konserwatyści i faszyści, a nawet niektrzy socjaldemokraci mogą zostać zaliczeni do wrogw Społeczeństwa Otwartego. Tym samym zarwno liberałowie w rodzaju Woltera, jak i reakcyjni pesymiści, jak Schopenhauer, mogą znaleźć się wśrd przyjacił Społeczeństwa Otwartego.

    Tak więc wizja Poppera jest następująca: albo Społeczeństwo Otwarte, albo Jego wrogowie.

    3. Święty sojusz tego, co obiektywne

    Najbardziej udana i najpełniejsza definicja narodowego bolszewizmu brzmi: Narodowy bolszewizm jest superideologią wsplną dla wszelkiego rodzaju wrogw Społeczeństwa Otwartego. Nie jedna z ideologii wrogich tego rodzaju społeczeństwu, ale jego w pełni świadoma, zupełna i naturalna antyteza.

    Narodowy bolszewizm jest ideologią zbudowaną na pełnej i radykalnej negacji jednostki i jej centralnej roli. Absolut, w ktrego imieniu jednostka jest negowana, ma tu najszerszy i powszechny sens. Można powiedzieć, że narodowy bolszewizm może służyć dla każdej wersji Absolutu, jako wyjaśnienie odrzucenia jakiejkolwiek Społeczeństwa Otwartego. W ideologii narodowego bolszewizmu występuje oczywisty trend ku uniwersalizacji Absolutu za wszelką cenę, by rozwinąć te ideologie i polityczne programy, , ktre stanowią uosobienie wszystkich intelektualnych form wrogich Społeczeństwu Otwartemu, sprowadzić je do wsplnego mianownika i zintegrować w niepodzielny blok konceptualny i polityczny.

    Oczywiście, na przestrzeni historii rżne nurty wrogie Społeczeństwu Otwartemu były wrogie sobie nawzajem. Komuniści z oburzeniem negowali jakiekolwiek swoje podobieństwo z faszystami, a konserwatyści twierdzili, że z obydwoma powyżej wymienionymi nurtami nie mają absolutnie nic wsplnego. Praktycznie, żaden z wrogw Społeczeństwa Otwartego nie przyznawał się do jakiegokolwiek związku z analogicznymi ideologiami, uznając tego rodzaju porwnania jako nacechowaną pejoratywnie krytykę. W tym samym czasie, rżne wersje samego Społeczeństwa Otwartego były rozwijane rwnolegle, a ich ideologowie byli świadomi ich ideologicznych i filozoficznych powiązań ze sobą nawzajem. Zasada indywidualizmu łączyła angielską monarchię protestancką z demokratycznym parlamentaryzmem Ameryki Płnocnej, gdzie idealnie łączono liberalizm z prawem do posiadania niewolnikw.

    Narodowi bolszewicy byli pierwszymi, ktrzy podjęli prbę zgrupowania rżnych ideologii wrogich Społeczeństwu Otwartemu, ukazali tak jak ich ideologiczni wrogowie pewną wsplną oś, jednoczącą wokł siebie wszystkie możliwe alternatywy dla indywidualizmu i opartego na nim społeczeństwa.

    Na tym głębokim i z rzadka jedynie w pełni uświadomionym impulsie pierwsi historyczni narodowi bolszewicy oparli swoje teorie, używając strategii podwjnego krytycyzmu. Celem krytyki narodowego bolszewizmu był indywidualism, zarwno z prawa, jak i z lewa. (Na prawicy wyrażano go w dziedzinie ekonomii, teoriach rynkowych, na lewicy przybierał formę politycznego liberalizmu, postulatu państwa prawa, praw człowieka i tak dalej.)

    Innymi słowy, narodowi bolszewicy zrozumieli stojącą za przeciwnymi ideologiami esencję i stworzyli na jej bazie swj własny metafizyczny pogląd.

    W języku filozofii indywidualizm jest niemal zawsze identyfikowany z subiektywizmem. Jeśli przyjmujemy strategię narodowobolszewicką na tym poziomie, należy stwierdzić, że narodowy bolszewizm zdecydowanie neguje to, co subiektywne i silnie wspiera to, co obiektywne. Pytanie nie brzmi: materializm czy idealizm? Pytanie brzmi: idealizm obiektywny i materializm obiektywny (z jednej strony!) czy idealizm subiektywny i materializm subiektywny (z drugiej strony!). (2)

    Tak więc polityka filozoficzna narodowego bolszewizmu afirmuje naturalną jedność ideologii, ktre oparte są na twierdzeniu o centralnej roli tego, co obiektywne, czemu przyznaje się status Absolutu, niezależnie od tego, jaki jest charakter tego, co obiektywne (zewnętrzności). Można powiedzieć, że nadrzędną metafizyczną maksymą narodowego bolszewizmu jest hinduistyczna zasada Atman jest Brahmanem. W Hinduizmie Atman jest wyższą, transcendentną ludzką Jaźnią, istniejącym niezależnie od indywidualnej jaźni, ale jednocześnie wewnątrz tejże jaźni jako jej najbardziej tajemnicza i intymna część, wymykająca się indywidualnemu pojmowaniu. Atman jest wewnętrznym Duchem, ale obiektywnym i ponadindywidualnym. Brahman stanowi absolutna rzeczywistość, obejmującą jednostkę z zewnątrz, zewnętrzny obiektywny charakter, wyniesiony do swojego najwyższego, pierwotnego źrdła. Tożsamość Atmana i Brahmana w transcendentnej jedności jest ukoronowaniem hinduistycznej metafizyki i, przede wszystkim, podstawą dla duchowego stawania się. Ten motyw jest wsplny dla wszystkich świętych doktryn, absolutnie bez wyjątku. W nich wszystkich najistotniejszą kwestią jest pytanie o głwny cel ludzkiej egzystencji, ktry wiąże się z przezwyciężeniem jaźni, wykraczaniem poza ograniczenia małego, indywidualnego ego; ucieczka od ego, niezależnie, czy na zewnątrz, czy do wewnątrz, przynosi ten sam zwycięski rezultat. Z tym związany jest choćby tradycyjny paradoks inicjacyjny, wyrażony na przykład w słynnym psalmie: kto niszczy duszę w moim imieniu, zachowuje swą duszę. Ten sam sens zawiera genialne stwierdzenie Nietzschego: Człowiek winien być przezwyciężony. Filozoficzny dualizm tego, co subiektywne i tego, co obiektywne wpłynął na przestrzeni historii na bardziej konkretną sferę, ideologię, a poprzez nią na politykę i problematykę porządku społecznego. Rżne wersje filozofii indywidualistycznej stopniowo koncentrowały się na politycznej walce w imię liberalizmu i polityki liberalno-demokratycznej. To właśnie jest makro-model Społeczeństwa Otwartego, o ktrym pisał Karl Popper.

    Społeczeństwo Otwarte to ostateczny i najbardziej kompletny owoc indywidualizmu, ktry przekształcił się w ideologię i jest wypełniany w postaci konkretnej polityki. Na miejscu jest więc podniesienie problemu wsplnego modelu ideologicznego dla wszystkich zwolennikw podejścia obiektywnego , albo też uniwersalnego politycznego i społecznego programu wszystkich Wrogw Społeczeństwa Otwartego. W rezultacie otrzymamy nic innego, jak ideologię narodowo-bolszewicką.

    Wraz z radykalnym nowatorstwem tego filozoficznego podziału przeprowadzonego w poprzek powszechnie przyjmowanych schematw (takich, jak idealizm-materializm), narodowi bolszewicy wyznaczają nowe granice w polityce. Zarwno prawicowcw, jak i lewicowcw, podzielić można na dwie grupy. Skrajna lewica, komuniści, bolszewicy, wszyscy spadkobiercy Hegla z lewa połączeni są w narodowo-bolszewickiej syntezie z radykalnymi nacjonalistami, etatystami, zwolennikami idei Nowego Średniowiecza - w skrcie, spadkobiercami Hegla z prawa. (3)

    Wrogowie Społeczeństwa Otwartego wracają na swj metafizyczny grunt, wsplny dla nich wszystkich.

    4. . Metafizyka bolszewizmu (spojrzenie na Marxa z prawej strony)

    Teraz zajmiemy się wyjaśnieniem tego, jak należy interpretować obie części terminu narodowy bolszewizm wyłącznie w sensie metafizycznym.

    Termin bolszewizm początkowo pojawił się, jak powszechnie wiadomo, podczas sporw wewnątrz SDPRR (Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji) jako określenie frakcji wspierającej stanowisko Lenina. Przypomnijmy, iż polityka Lenina wewnątrz rosyjskiej socjaldemokracji polegała na nieograniczonym radykalizmie, odrzuceniu kompromisw, podkreśleniu elitarnego charakteru partii i blankizmie (teorii rewolucyjnego spisku). Pźniej bolszewikami nazywano ludzi, ktrzy przeprowadzili Rewolucję Październikową i przejęli władzę w Rosji. Niemal natychmiast po rewolucji termin bolszewizm stracił swoje ograniczone znaczenie i zaczął byc postrzegany jako synonim większości, polityki oglnonarodowej, integracji narodowej (pojęcie bolszewik przetłumaczyć można mniej więcej jako reprezentant większości). W pewnym okresie bolszewizm postrzegany był jako czysto rosyjska, narodowa wersja komunizmu i socjalizmu, w przeciwieństwie do abstrakcyjnych dogmatw abstrakcyjnego marksizmu, i jednocześnie konformistycznej taktyki innych socjaldemokratycznych trendw. Taka interpretacja bolszewizmu była, w dużym stopniu, charakterystyczna dla Rosji i całkowicie niemal dominowała na Zachodzie. Jakkolwiek, wymienianie bolszewizmu w zestawieniem z terminem narodowy bolszewizm nie jest ograniczone do tego historycznego kontekstu. Kwestia dotyczy pewnej polityki, ktra jest wsplna dla wszystkich radykalnie lewicowych tendencji o socjalistycznym i komunistycznym charakterze. Możemy nazwać tę politykę radykalną, rewolucyjną, antyliberalną. Wymieniony jest tutaj aspekt lewicowej wykładni, ktre Popper określa mianem ideologii totalitarnych, albo naukami Wrogw Społeczeństwa Otwartego. Tak więc bolszewizm nie jest konsekwencja wpływw rosyjskiej mentalności na doktrynę socjaldemokratyczną. Jest pewnym komponentem stale obecnym w radykalnie lewicowej filozofii, ktry mgł swobodnie rozwinąć się jedynie w rosyjskich warunkach. Ostatnimi czasy najbardziej obiektywni historycy coraz częściej i częściej podnoszą pytanie: czy faszystowska ideologia rzeczywiście jest <>? Pojawienie się takiej wątpliwości wskazuje oczywiście na możliwość interpretacji faszyzmu jako złożonego zjawiska, posiadającego szeroką gamę typowo lewicowych cech. Z tego co wiemy, symetryczne pytanie Czy komunizm jest rzeczywiście ideologią lewicową? nie zostało jak dotąd podniesione. Ale to pytanie staje się coraz bardziej i bardziej konieczne... I trzeba je podnieść.

    Trudno zanegować autentycznie lewicowe cechy komunizmu takie, jak odwoływanie się do racjonalności, postępu, humanizmu, egalitaryzmu itp. Ale rwnocześnie posiada aspekty, ktre niedwuznacznie wykraczają poza ramy lewicowości i są łączone ze sferą irracjonalną (absurdalną?), mitologiczną, archaiczną, niehumanistyczna i totalitarną. Ten zestaw prawicowych komponentw komunistycznej ideologii powinien być nazwany bolszewizmem w najbardziej powszechnym tego słowa rozumieniu. Już w samym marksizmie dwie części składowe wyglądały raczej wątpliwie z autentycznie lewicowo-postępowego punktu widzenia. Te części to socjalizm utopijny i heglizm. Tylko feuerbachowska etyka wyłamuje się z bolszewickiej w swej istocie marksowskiej ideologicznej konstrukcji, nadając całemu dyskursowi pewien terminologiczny koloryt humanizmu i progresywizmu.

    Socjaliści utopijni, ktrych Marx niewątpliwie zaliczał do grona swych poprzednikw i nauczycieli, są reprezentantami specyficznego mistycznego mesjanizmu i prekursorami powrotu Złotego Wieku. Praktycznie, wszyscy oni byli członkami stowarzyszeń ezoterycznych, wewnątrz ktrych panowała atmosfera radykalnego mistycyzmu, eschatologii i antycypacji apokalipsy. Ich świat był mieszanką motyww okultystycznych i religijnych, ktrych sens ograniczał się do następującego wzoru: Wspłczesny świat jest beznadziejnie zły, stracił swj święty wymiar. Instytucje religijne uległy degradacji i straciły boskie błogosławieństwo (ten motyw jest wsplny dla ekstremalnych sekt protestanckich, Anabaptystw i rosyjskich Starowiercw). Świat jest rządzony przez zło, materializm, oszustwo, kłamstwa, egoizm. Ale wtajemniczeni wiedzą o nadchodzącym w niedalekiej przyszłości Złotym Wieku i przyczyniają się do jego nadejścia enigmatycznymi rytuałami i okultystycznymi działaniami.

    Socjaliści utopijni powtrzyli ten typowy dla zachodniego mesjanistycznego ezoteryzmu motyw w rzeczywistości społecznej i nadali nadchodzącemu Złotemu Wiekowi cechy społeczno-polityczne. Oczywiście, był w tym aspekt realizacji pewnego eschatologicznego mitu, ale jednocześnie nadnaturalny charakter nadchodzącego Krlestwa, Regnum, jest bardzo widoczny w ich programach społecznych i manifestach, w ktrych łatwo można odnaleźć wzmianki o cudach przyszłego społeczeństwa komunistycznego (żegluga na delfinach, sterowanie pogodą, wsplne żony, ludzie latający w powietrzu itp.). Absolutnie oczywistym jest, że to podejście ma niemalże tradycyjny charakter; tego rodzaju eschatologiczny mistycyzm, idea powrotu do Początku czyni absolutnie uzasadnionym nazwanie tego komponentu nie tylko prawicowym, ale nawet skrajnie prawicowym. Teraz omwmy to, co dotyczy heglowskiej dialektyki. Powszechnie wiadomo, że poglądy polityczne samego filozofa były skrajnie reakcyjne. Ale nie to jest istotne. Jeśli uważnie przestudiujemy heglowską dialektykę podstawową metodę tej filozofii a była to ta sama metoda dialektyczna, z ktrej potem w szerokim zakresie korzystał Marx ujrzymy tradycjonalistyczną, a także eschatologiczną doktrynę posługującą się pewną specyficzną terminologią. Co więcej, ta metodologia posiada strukturę inicjacyjnego, ezoterycznego podejścia do problemw epistemologicznych, tak rżną od zwyczajnej, codziennej logiki Kartezjusza i Kanta, ktrzy wierzyli zdrowemu rozsądkowi, epistemologicznej konkretyzacji codziennej świadomości, ktrej apologetami są nota bene wszyscy liberałowie z Karlem Popperem na czele.

    Heglowska historiozofia jest wersją tradycyjnego mitu zintegrowanego z czysto chrześcijańską teleologią. Idea Absolutna alienuje się od siebie samej i staje się światem (Przypomnijmy koraniczną formułę: Allah był ukrytym skarbem, ktry pragnął zostać poznany.).

    Będąc wcielona w historii, Idea Absolutna wpływa na ludzi z zewnątrz, jako chytrość Rozumu Świata, predeterminując celowy (opatrznościowy) charakter wszystkich wydarzeń. Lecz ostatecznie, poprzez nastanie Syna Bożego, apokaliptyczna perspektywa zupełnego urzeczywistnienia odsłania się na poziomie subiektywnym, ktry dzięki temu zmienia swj status z subiektywnego na obiektywny. Byt i Idea stają się jednym. Atman zbiega się z Brahmanem. Ma to miejsce w pewnym wybranym Krlestwie, imperium Końca, ktre niemiecki nacjonalista Hegel identyfikuje z Prusami.

    Idea Absolutna jest tezą, jej wyalienowany innobyt przejawiajacy się w postaci historii jest antytezą; jego realizacja w eschatologicznym Krlestwie stanowi syntezę.

    Heglowska epistemologia oparta jest na jego wizji ontologicznej. Oprcz zwykłej racjonalności, opartej na prawach logiki formalnej, operującej jedynie stwierdzeniami pozytywnymi, ograniczonej aktualnymi związkami przyczynowo-skutkowymi, heglowska nowa logika bierze pod uwagę szczeglny ontologiczny wymiar, zintegrowany z potencjalnym aspektem rzeczy, niedostępnym codziennej świadomości, lecz stosowanym przez mistyczne szkoły Paracelsusa, Boehmego, Hermetystw i Rżokrzyżowcw. Fakt podmiotu lub stwierdzenia (do ktrego zredukowana jest kantowska epistemologia) jest dla Hegla zaledwie jedną z trzech hipostaz. Drugą Hipostazą jest negacja faktu, interpretowana nie jako czysta nicość (jak postrzega tę kwestię logika formalna), ale pewną ponadintelektualną modalność istnienia rzeczy bądź stwierdzenia. Pierwsza Hipostaza to Ding fuer uns ( rzecz dla nas ); Druga to is Ding an sich ( rzecz sama w sobie ). Ale, abstrahując od wizji Kanta, nie jest interpretowana jako coś transcendentnego i czysto apofatycznie, nie jako epistemologiczny nie-byt, ale epistemologiczny innobyt. Obie te relatywne hipostazy tworzą Trzecią, ktra stanowi syntezę, obejmującą zarwno stwierdzenie jak i jego negację, tezę i antytezę. Tym samym jeśli ktoś konsekwentnie rozważa proces myślenia, synteza pojawia się po negacji, jako druga negacja, czyli negacja negacji. Synteza zawiera zarwno stwierdzenie, jak i jego negację. Rzecz koegzystuje w niej wraz z własną śmiercią, ktra jest oceniana ze szczeglnego ontologicznego i epistemologicznego punktu widzenia nie jako pustka, ale jako innobyt życia, jako dusza. Kantowski pesymizm epistemologiczny, podstawa liberalnej meta-ideologii zostaje obalony, zostaje odkryta jego bezmyślność, Ding an sich ( rzecz sama w sobie ) staje się Ding fuer sich ( rzecz dla siebie ). Przyczyna świata i sam świat zostają połączone w eschatologicznej syntezie, gdzie zarwno byt, jak i niebyt są obecne, nie wykluczając się nawzajem. Ziemskie Krlestwo Końca, władane przez kastę wtajemniczonych (idealne Prusy), zostaje zintegrowane z nadchodzącym Nowym Jeruzalem. Następuje koniec historii i rozpoczyna się era Ducha Świętego.

    Ten eschatologiczy, mesjanistyczny scenariusz został zapożyczony przez Marxa i zastosowany w nieco innej sferze, w sferze stosunkw przemysłowych. To interesujące dlaczego tak zrobił? Typowe prawicowe tłumaczenie to z braku idealizmu albo bo taka miał już prostacką naturę! (jeśli nie przez swoje wywrotowe intencje!). Zaskakująco głupie wytłumaczenie, niemniej popularne pośrd kolejnych pokoleń reakcjonistw. Znacznie bardziej prawdopodobne, Marx, ktry dokładnie przestudiował angielską ekonomię polityczną, był zaszokowany podobieństwami między liberalnymi teoriami Adama Smitha, ktry pojmował historię jako postępujący ruch w kierunku otwartego społeczeństwa rynkowego i upowszechnienia materialnego-pieniężnego wsplnego mianownika, i koncepcjami Hegla, dotyczącymi historycznej antytezy, czyli alienacji Idei Absolutnej w historii. Marx genialnie zidentyfikował maksymalną samo-alienację Absolutu z kapitałem i formacją społeczną, ktrej poddawała się wspłczesna mu Europa.

    Analiza struktury kapitalizmu i historii jego rozwoju, dała Marxowi wiedzę o mechanizmach alienacji, alchemiczną formułę zasad jego funkcjonowania. Właśnie zrozumienie tego mechanizmu, formuła antytezy były pierwszym i niezbędnym warunkiem dla Wielkiej Restauracji czy Ostatniej Rewolucji. Dla Marxa Krlestwo nadchodzącego komunizmu nie było tylko postępem, ale rezultatem przewrotu, rewolucji w etymologicznym sensie tego słowa. Nieprzypadkowo nazywa on pierwsze stadium rozwoju ludzkości komunizmem jaskiniowym. Tezą jest komunizm jaskiniowy, antytezę stanowi Kapitał, syntezą jest zaś światowy komunizm. Komunizm jest synonimem Końca Historii, Ery Ducha Świętego. Materializm i akcentowanie ekonomii oraz stosunkw przemysłowych świadczą nie o marksowskich praktycznych zainteresowaniach, ale o jego aspiracjach magicznej transformacji rzeczywistości i radykalnym odrzuceniu kompensacyjnych snw tych nieodpowiedzialnych marzycieli, ktrzy jedynie pogłębiają alienację swoją biernością. Przyjmując taką logikę, można zarzucać średniowiecznym alchemikom materializm i głd zysku jeśli nie brać pod uwagę głęboko uduchowionego i inicjacyjnego symbolizmu, ukrytego pod dyskursem o destylacji moczu, uzyskiwaniu złota, zamiany minerałw w metal itp.

    W tym gnostyckim nurcie myśl Marxa i jego poprzednikw została zastosowana przez rosyjskich bolszewikw, ktrzy dorastali w środowisku, gdzie enigmatyczne siły rosyjskich sekt, mistycyzm, narodowy mesjanizm, sekretne stowarzyszenia i pełne pasji, romantyczne postaci rosyjskich buntownikw zostały wezwane przeciw wyalienowanemu, doczesnemu, zdegradowanemu reżimowi monarchistycznemu. Moskwa Trzeci Rzym, rosyjski lud jest nosicielem Boga, narodem wszech-ludzi. Rosji przeznaczone jest uratowanie świata. Wszystkie te idee, ktre przesiąknęły życie Rosjan, były wsplne z ezoterycznymi wątkami zawartymi w marksizmie. Ale niezależnie od czysto duchowych wzorw, marksizm był propozycją ekonomicznej, społecznej i politycznej strategii, jasnej i konkretnej nawet dla prostej osoby, dającej podstawy dla celw społecznych i politycznych.

    To właśnie prawicowy marksizm, ktry przyjął nazwę bolszewizmu zatriumfował w Rosji. Ale nie oznacza to, że tylko w Rosji sprawa wyglądała w ten sposb. Podobna tendencja obecna była we wszystkich komunistycznych partiach i ruchach całego świata, jeśli oczywiście nie zostały one zdegradowane do parlamentarnej socjaldemokracji, dostosowanej do ducha liberalnego. Tym samym nie jest zaskoczeniem, że rewolucje socjalistyczne, miały miejsce niemal wyłącznie na Wschodzie - w Chinach, Korei, Wietnamie itd. Fakt ten podkreśla raz jeszcze, że tradycyjne, nie-postępowe, najmniej nowoczesne (wyalienowane od Ducha) i, tym samym, najbardziej konserwatywne, najbardziej prawicowe ludy i narody odnalazły mistyczną, bolszewicką esencję komunizmu.

    Narodowy bolszewizm dokonuje zwrotu ku takiej bolszewickiej tradycji, polityce prawicowego komunizmu, ktra narodziła się w starożytnych, inicjacyjnych społecznościach i duchowych doktrynach odległych wiekw. Ekonomiczny aspekt komunizmu nie jest jednak pomniejszany, nie jest negowany, ale jest uważany za napęd teurgii, praktyk magicznych,, jako praktyczne narzędzie transformacji rzeczywistości. Jedyne, co winno zostać tu odrzucone, to wyczerpany marksowski dyskurs w ktrym incydentalnie pojawiają się humanistyczne i progresywne wątki odziedziczone po poprzedniej epoce.

    Marksizm narodowych bolszewikw oznacza tyle co: Marx minus Feuerbach, czyli minus ewolucjonizm i czasem pojawiający się na zasadzie inercji humanizm

    5. Metafizyka narodu

    Pozostała część terminu narodowy bolszewizm narodowy także powinna zostać wytłumaczona. Samo pojęcie nard jest dalekie od jasności i prostoty. Są interpretacje biologiczne, polityczne, kulturowe, ekonomiczne... Nacjonalizm może oznaczać zarwno czystość rasową lub etniczną jednorodność akcentując konsolidację zatomizowanych jednostek w celu zapewnienia optymalnych warunkw ekonomicznych ograniczonej przestrzeni społecznej i geograficznej.

    Narodowy komponent narodowego bolszewizmu (zarwno historycznego, jak i metahistorycznego, absolutnego) jest czym absolutnie specjalnym. Na przestrzeni historii koła narodowobolszewickie optowały za imperialna, geopolityczną interpretacją pojęcia narodu. Zwolennicy Ustriałowa i podobnie myślący ludzie, lewicowi zwolennicy eurazjatyzmu, nie wspominając o radzieckich narodowych bolszewikach, interpretowali nacjonalizm jako ideę ponadetniczną, związaną z geopolitycznym mesjanizmem, z miejscem rozwoju, z kulturą, z ideą państwa obejmującego cały kontynent. W pracach Niekiescha i jego niemieckich zwolennikw także spotykamy ideę kontynentalnego imperium Od Władywostoku do Flessing, a także ideę Trzeciej imperialnej postaci (Das dritte imperiale Figur).

    We wszystkich przypadkach kwestia dotyczy geopolitycznej i kulturowej interpretacji narodu, wolnej od choćby drobnych przejaww rasizmu, szowinizmu czy dążenia do etnicznej czystości.

    Ta kulturalna i geopolityczna interpretacja oparta jest na fundamentalnym geopolitycznym dualizmie, wyrażonym po raz pierwszy w pracach Mackindera, a potem przejętym przez szkołę Haushofera w Niemczech i przez rosyjskich eurazjatystw. Imperialny sojusz orientalnych narodw zjednoczonych wokł Rosji , Heartland, czyni możliwym powstanie kontaynentalnego szkieletu państwa, skupionego wokł wyboru ideokracji i odrzuceniu plutokracji, wokł socjalizmu i orientacji rewolucyjnej, przeciw kapitalizmowi i postępowi.

    Staje się to niezwykle istotne, gdy Niekiesch twierdzi, iż w Niemczech Trzecia Rzesza musi być oparta na potencjalnie socjalistycznych i protestanckich Pusach, genetycznie i kulturowo powiązanych z Rosją i światem słowiańskim, nie na zachodniej, katolickiej Bawarii, ciążącej ku modelowi rzymskiemu i kapitalistycznemu.(4) Wraz z tą wielkokontynentalną wersją nacjonalizmu, ktra, co warto zauważyć, wspłgra z uniwersalistycznymi postulatami szczeglnego rosyjskiego nacjonalizmu, ktry jest eschatologiczny i oglnoludzki, była także węższa narodowobolszewicka interpretacja narodu, nie tyle sprzeczna z imperialną skalą, co definiująca ją na niższym poziomie. W tym przypadku nard interpretowany jest w sposb analogiczny do sposobu interpretacji rosyjskiego słowa narod (lud, nard) przez rosyjskich narodnikw, to jest pewnej organicznej całości, w swej istocie niemożliwej do poddania jakiemukolwiek podziałowi, posuiadającej swoje własne przeznaczenie i unikalną strukturę.

    Zgodnie z tradycyjną religijną doktryną, każdemu narodowi przydzielony jest pewien opiekuńczy anioł, niebiański byt. Anioł ten nadaje sens historii narodu, sens istniejący poza czasem i przestrzenią, ale cały czas obecny w historycznych perypetiach narodu. Na tym oparty jest mistycyzm narodowy. Anioł narodowy nie jest niczym niejasnym czy sentymentalnym, mętnym i niemożliwym do rozrżnienia. Jest intelektualnym, świetlistym istnieniem, Myślą bożą, jak powiedział Herder. Jest strukturą, ktrą można dostrzec w historycznych dokonaniach narodu, w charakteryzujących go społecznych i religijnych instytucjach, w kulturze narodowej. Wszystkie istotne fragment narodowej historii są tekstem komentarza o cechach i formie tego świetlistego anioła narodowego. W społeczeństwach tradycyjnych anioł musiał być wyrażany w formie upersonifikowanej, jako boscy krlowie, wielcy bohaterowie, pastorowie i święci. Ale będąc rzeczywistością ponadludzką, anioł nie zależy od swojego ludzkiego nosiciela. Dzięki temu po upadku dynastii monarszych mgł wcielić się w kolektywną formę, na przykład w zakon, klasę społeczną czy partię polityczną.

    Tym samym nard jako kategoria metafizyczna nie jest identyfikowany z sumą jednostek powiązanych więzami krwi, kultury i posługujący się tym samym językiem, ale tajemnicza anielska tożsamość, przejawiająca się w historii. Jest to analogiczne do heglowskiej Idei Absolutnej, ale w mniejszej formie. Narodowy intelekt, oddzielony od sumy jednostek i skupiony w elicie narodu (w świadomej, zbiorowej formie),przejawiający się w okresach historii szczeglnie isttnych z eschatologicznego punktu widzenia.

    Dochodzimy tu do bardzo istotnego wątku te dwie interpretacje narodu, rwnie akceptowalne z punktu wiedzenia ideologii narodowo-bolszewickiej, posiadają wsplny grunt, magiczny punkt, ktry łączy je obie. To kwestia Rosji i jej historycznej misji. To istotne, że w niemieckim narodowym bolszewizmie rusofilia była kamieniem węgielnym, na ktrym oparto geopolityczne, społeczne i ekonomiczne przekonania. Rosyjska, i w większym stopniu radziecka interpretacja narodu Rosyjskiego jako otwartej mistycznej społeczności, przeznaczonej, by nieść światło wybawienia i prawdy całemu światu, jest zgodna zarwno z wielko-kontynentalnym, jak i kulturowo-historycznym pojmowaniem narodu.Rosyjski i radziecki nacjonalizm staje się obiektem zainteresowania ideologii narodowo-bolszewickiej, nie tylko w granicach Rosji i Europy Wschodniej, ale także na poziomie planetarnym. Anioł Rosji jest aniołem integracyjnym, pewnym szczeglnym świetlistym bytem, poszukującym teleologicznej jedności innych anielskich bytw w sobie, nie unicestwiając jednocześnie ich indywidualności, ale wznoszącym je na uniwersalną, imperialną skalę. Nieprzypadkowo Erich Mueller, uczeń i wspłpracownik Ernsta Niekiescha napisał w swojej książce zatytuowanej Narodowy bolszewizm: Jeśli Pierwsza Rzesza była katolicka, Druga Rzesza była Protestancka, Trzecia Rzesza powinna być prawosławna. Jednocześnie prawosławna i radziecka.

    Analizując ten przykład, natrafiamy na bardzo interesujące pytanie. Dla aniołw narodowych są rżne jednostki, losy narodw na przestrzeni historii i, odpowiednio, ich społeczno-polityczno-religijne instytucje odbijają pewne siły i procesy zachodzące w świecie anielskim. To niezwykłe, ale ta całkowicie teologiczna idea świetnie nadaje się do badań geopolitycznych, wykazując zależności między geograficznymi, krajobrazowymi, warunkami egzystencji narodu i jego kulturowymi, psychologicznymi, a także społeczno-politycznymi skłonnościami. Więc, jak stopniowo tłumaczymy, dualizm między Wschodem i Zachodem, nazwany etnicznym dualizmem: lądowa, ideokratyczna Rosja (świat słowiański i inne eurazjatyckie nacje) przeciw plutokratycznemu, Wyspiarskiemu, anglo-saskiemu Zachodowi. Anielskie hordy Eurazji przeciw atlantyckim armiom kapitalizmu. Jaka jest prawdziwa natura anioła Kapitału (w Tradycji zwanego Mammonem), nietrudno zgadnąć.

    6. Tradycjonalizm (spjrzenie na Evolę z lewej strony)

    Kiedy Karl Popper ujawnia wrogw Społeczeństwa Otwartego, stale używa słowa irracjonalizm. To logiczne, gdyż Społeczeństwo Otwarte oparte jest na zdrowym rozsądku i postuluje codzienną świadomość. Zazwyczaj, nawet najbardziej antyliberalni pisarze mają skłonności do usprawiedliwienia się w tej dziedzinie i odrzucania zarzutu irracjonalizmu. Narodowi bolszewicy, świadomie akceptując schemat Poppera oceniany dokładnie na odwrt, akceptują także ten zarzut. To prawda, narodowi bolszewicy, najbardziej konsekwentni i nieprzejednani wrogowie Społeczeństwa Otwartego, nigdy nie opierali się na gruncie racjonalizmu. Prace tradycjonalistw, przede wszystkim Rene Guenona i Juliusa Evoli, były dla nich bardzo pomocne.

    Zarwno Guenon, jak i Evola wyjaśniali mechanizmy cyklicznego procesu, w ktrym degradacja elementu ziemskiego (i odpowiednio ludzkiej świadomości), desakralizacja cywilizacji i wspłczesny racjonalizm ze swoimi konsekwencjami logicznymi uznawane są za jedno z ostatnich stadiw degradacji. Irracjonalizm interpretowany jest nie jako negatywna czy destruktywna kategoria, ale rozległa sfera rzeczywistości, niemożliwa do studiowania czysto analitycznymi, zdroworozsądkowymi kategoriami.

    W związku z tym doktryna tradycjonalistyczna w tej kwestii nie rzuca wyzwania błyskotliwym wnioskom liberalnego Poppera, ale zgadza się z nimi, odwracając całkowicie ich oceny. Tradycja oparta jest na wiedzy transintelektualnej, rytuałach inicjacyjnych, wywołuje przerwy w świadomości i doktrynie, wyraża treści poprzez symbole. Intelekt dyskursywny ma jedynie pomocniczy charakter, nie zaś decydujące znaczenie. Grawitacyjnym centrum Tradycji jest sfera nie tylko nie-racjonalna, ale także nie-ludzka, i kwestia nie dotyczy spostrzeżeń, przewidywań i założeń, ale wiarygodności doświadczeń specjalnego, inicjacyjnego typu. Irracjonalizm, będący zdaniem Poppera podstawą wszystkich doktryn Wrogw Społeczeństwa Otwartego, nie jest niczym innym, jak osią świętości, bazą Tradycji. Jeśli rzeczywiśie tak jest, przerżne antyliberalne ideologie, także te lewicowo-rewolucyjne, muszą w jakiś sposb odnosić się do Tradycji. W przypadku skrajnej lewicy i hiperkonserwatystw to oczywiste, przypadek lewicy jest problematyczny. Już dotknęliśmy tego tematu omawiając koncepcję bolszewizmu. Jest jednakże jeszcze jeden aspekt: rewolucyjne antyliberalne ideologie, szczeglnie komunizm, anarchizm i rewolucyjny socjalizm, postulują radykalną destrukcję nie tylko sstosunkw kapitalistycznych, ale także tradycyjnych instytucji, takich jak monarchia, kościł, organizacje kultu religijnego. Jak powiązać ten aspekt antyliberalizmu z tradycjonalizmem?

    Znaczącym jest, że sam Evola (i w pewnym stopniu Guenon, choć to stwierdzić definitywnie, gdyż nie określił on jednoznacznie swojego stosunku do lewicy, w przeciwieństwie do Evoli, ktry otwarcie utożsamiał się z radykalnym konserwatyzmem i skrajną prawicą) negował tradycyjny charakter rewolucyjnych doktryn i uznawał je za najjaskrawszy wyraz upadku, degradacji i rozkładu. Jednakże były okresy w biografii Evoli najwcześniejszy i najpźniejszy kiedy wyznawał on nihilistyczne niemal, anarchistyczne przekonania na temat otaczającej go rzeczywistości, proponując ujeżdżanie tygrysa, czyli utożsamienie się z przyczyną sił upadku i chaosu, w celu przezwyciężenia punktu krytycznego Zmierzchu Zachodu.. Nie jest to jednak kwestia historycznych doświadczeń Evoli jako działacza politycznego. Znacznie istotniejsze jest to, że w swych pismach ze środkowego, najbardziej konserwatywnego okresu twrczości akcentowane jest odwołanie do pewnej ezoterycznej tradycji, ktra, oglnie mwiąc, nie pasuje do monarchicznego i klerykalnego modelu, tak charakterystycznego dla związanych z nim politycznie europejskich konserwatystw. Nie jest to po prostu kwestia jego antychrystianizmu, lecz kwestia zainteresowania tradycją tantryczną i buddyzmem, ktre jak na ramy tradycyjnego hinduskiego konserwatyzmu uważane są na stosunkowo heterodoksyjne i wywrotowe. Poza tym, sympatia Evoli do postaci takich, jak Guliano Kremmerz, Miaria Nagłowska czy Aleister Crowley, ktrzy byli zaliczeni przez Guenona do reprezentantw kontr-inicjacji, negatywnego i destruktywnego trendu ezoteryzmu, jest z konserwatywnego punktu widzenia absolutnie skandaliczna. Tak więc Evola, stale mwiąc o tradycjonalistycznej ortodoksji i silnie krytykując wywrotowe doktryny lewicy, stale odwołuje się do oczywistej heterodoksji. Za jeszcze bardziej istotny fakt można uznać to, że Evole oceniał samego siebie jako jednego z tych, ktrzy kroczą Ścieżką Lewej Ręki. Dochodzimy do specyficznego wątku, powiązanego z metafizyką narodowego bolszewizmu. Istotne jest to, iż w powyższym trendzie nie tylko łączą się w paradoksalny sposb polityczni antagoniści (lewicowcy i prawicowcy), nie tylko pozornie wykluczające się systemy filozoficzne (idealizm i materializm), ale także dwie tendencje samego tradycjonalizmu, pozytywna (ortodoksyjna) i negatywna (wywrotowa). W powyższym przypadku Evola jest niezwykle istotnym pisarzem, choć występują znaczne rozbieżności między jego doktryną metafizyczną a politycznymi przekonaniami, ktre w naszej opinii opierały się na pewnych wewnętrznych uprzedzeniach, typowych dla skrajnie prawicowych środowisk Europy Środkowej owych czasw.

    W swojej wspaniałej książce o tantryzmie zatytułowanej Yoga of Power Evola opisuje inicjacyjną strukturę (kaula) organizacji tantrycznej i hierarchię dla niej charakterystyczną (5). Ta chierarchia biegnie w poprzek uświęconej tradycją hierarchii, charakterystycznej dla hinduistycznego społeczeństwa. Tantra (tak jak i doktryna buddyjska) i udział w jej traumatycznym doświadczeniu w pewnym stopniu anuluje całą społeczną i polityczną strukturę, wyrażając zasadę kto podąża krtką drogą, nie potrzebuje wsparcia z zewnątrz. W kręgu tantrycznym jest zupełnie nieistotne, kto jest braminem, a kto czandalą (przedstawicielem najniższej kasty, niedotykalnym). Wszystko zależy od sukcesu w przechodzeniu przez skomplikowane prby inicjacyjne i pozwolenia ze strony doświadczanych sił transcendentnych. Jest to rodzaj lewicowej sakralności, opartej na przekonaniu o niewystarczalności, degeneracji i wyalienowaniu tradycyjnych instytucji sakralnych. Innymi słowy, lewicowy ezoteryzm przeciwstawia się prawicowemu ezoteryzmowi nie ze względu na negację, ale ze względu na szczeglną, paradoksalną tezę ktra postuluje autentyczny charakter doświadczenia i rzeczywisty charakter samo-transformacji. Wydaje się oczywistym, że napotykamy tę lewicowo ezoteryczną rzezcywistość w przypadku Evoli i tych mistykw, ktrzy stoją przy źrdle socjalistycznych i komunistycznych ideologii. Demolowanie kościołw nie jest po prostu negacją religii, jest specjalną, ekstatyczną formą ducha religijnego, położeniem nacisku na absolutny, konkretny charakter samo-transformacji tu i teraz. Fenomeny samospaleń starowiercw czy fanatyzmu Khlyst należą do tej samej kategorii. Sam Guenon w swym artykule Piąta Weda poświęconym tantryzmowi pisze, że w pewnych szczeglnych cyklicznie powtarzających się okresach, ktre są bardzo bliskie Wiekowi Żelaza, schyłkowemu okresowi Kali-Yugi, wiele dawnych, tradycyjnych instytucji traci swą żywotność i tym samym metafizyczna samorealizacja musi dokonać się przy pomocy innych, nieortodoksyjnych drg i metod. Dlatego też doktryna Tantrumus nazwana jest Piątą Wedą pomimo faktu, że istnieją jedynie cztery księgi wedyjskie. Innymi słowy, gdy tradycyjne konserwatywne instytucje, takie, jak monarchia, kościł, hierarchia społeczna, system kastowy ulegają degradacji, szczeglne, niebezpieczne i ryzykowne praktyki inicjacyjne, powiązane ze Ścieżką Lewej Ręki, są jak najbardziej na miejscu.

    Tradycjonalizm, charakterystyczny dla narodowego bolszewizmu w najbardziej powszechnym sensie jest właśnie lewicowym ezoteryzmem, zawartym w zasadach tantrycznej Kauli i doktrynie destruktywnej transcendencji. Racjonalizm i humanizm typu indywidualistycznego zmiażdżyły także te organizacje wspłczesnego świata, ktre nominalnie miały sakralny charakter. Ustanowienie prawdziwie Tradycyjnych proporcji jest niemożliwe poprzez stopniową poprawę stanu otoczenia. W ten właśnie sposb ezoteryzm prawej ręki z wyprzedzeniem zostaje osądzony w sytuacji eschatologicznej. Co więcej, odwołanie do ewolucji i stopniowości otwiera drogę do ekspansji wartości liberalnych. Tym samym narodowo-bolszewickie rozumienie Evoli opiera się na akcentowaniu tych wątkw, ktre są związane z doktryną lewej ręki, traumatycznym duchowym stawaniem się poprzez konkretne rewolucyjne i transformacyjne doświadczenie, poza konwencjami i zwyczajami, ktre straciły swe święte uzasadnienie.

    Narodowi bolszewicy pojmują irracjonalność nie jako nie-racjonalność, ale jako agresywną i aktywną destrukcję racjonalności, jako walkę z codzienną świadomością (i codziennym zachowaniem), zanurzenie w żywiole nowego życia, czyli specjalnej, magicznej egzystencji innego człowieka, ktry odrzucił wszystkie zewnetrzne ograniczenia i normy.


    : - , Russia.ru


    : , Georgia Times


    - -. , russia.ru


    . " ",


    . Russia.Ru


    : . GeorgiaTimes.TV


    . "-"


    vs.: .


    : . Russia.Ru


    4 : . " 24"

    :
    -
    ()

    (-)

    (-)

    ()
    -
    (-)

    ( )

    ()

    ( )

    ()

    ()
    ...